vol.an.do #2

από τους ανθρώπους 
θέλω πιο πολύ να αγκαλιάσω
αυτούς που χαίρονται όσο εύκολα λυπούνται
που ξεκαρδίζονται στα γέλια όσο εύκολα ξεσπούν σε λυγμούς
που έρχονται όσο εύκολα φεύγουν
αυτούς που παίζουν συχνά με τα όριά τους 
και συχνά χάνουν από αυτά
τους ανθρώπους που είναι μόνοι τους χωρίς να ξέρουν 
πώς βρέθηκαν εκεί
που λυπούνται πολύ γι' αυτό και την επόμενη στιγμή το γλεντάνε
τους ανθρώπους που είναι μέσα στο πλήθος χωρίς να ξέρουν 
πώς βρέθηκαν εκεί
που χαίρονται γι' αυτό και την επόμενη στιγμή μελαγχολούν
αυτούς που χορεύουν ή πετούν επειδή δε βρήκε ακόμη έδαφος 
το πόδι τους για να πατήσει
αυτούς που πέφτουν στη θάλασσα 
σα να πέφτουν στην αγκαλιά της μάνας τους
κι αυτούς που κοιμούνται κάτω από τα αστέρια και ξυπνάνε 
πάνω σ' αυτά
κι αυτούς που τα λόγια δεν τα πιστεύουν επειδή ξέρουν 
να νιώθουν
κι αυτούς που τα αισθήματα ακόμη τα φοβούνται
επειδή γίνανε κάποτε ελπίδες και λέξεις
θέλω πιο πολύ να αγκαλιάσω 
αυτούς που δεν κάνουν σχέδια για το μέλλον
αυτούς που κοιμούνται αγκαλιά με τον εαυτό τους τα βράδια 
αυτούς που θέλουν να καταλάβουν τα πάντα 
ενώ ξέρουν πως δεν υπάρχει τίποτε 
που να μπορούν να το καταλάβουν
θέλω να τους αγκαλιάσω αυτούς που χωρίς να έχουν πει ποτέ 
πως αγαπούν
αγαπούν ολόκληροι και χωρίς όρους

αγκαλιά είναι να θυμάσαι πως 
όλα είναι από το ίδιο πράμα φτιαγμένα

O Pastor - Madredeus

Κανένας δεν επιστρέφει 
όταν έχει πια φύγει
κανείς δεν αποφεύγει τη μεγάλη ρόδα
κανένας δεν ξέρει πού τον οδηγεί
Κανείς δεν θυμάται τι ονειρεύτηκε
κι εκείνο το αγόρι τραγουδάει
το τραγούδι του ποιμένα

Στα ανοιχτά συνεχίζει να καίει
η βάρκα της φαντασίας
και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς
την ψυχή μου αφύλαχτη αφήνει
και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς
δεν θέλω να ξυπνήσω

μη με ακούσεις*

την ομορφιά που τώρα βλέπεις
μια μέρα θα τη χάσεις.
θα φύγει, θα νομίσεις πως χάθηκε για πάντα

να τη γυρέψεις με οποιοδήποτε κόστος
να ρωτήσεις γι' αυτήν παντού
ακόμη κι αν σε χλευάσουν
ακόμη κι αν σου πουν πως δεν υπάρχει
ακόμη κι αν εγώ η ίδια σου πω πως μάταια ψάχνεις
συνέχισε
μη με ακούσεις

πακέτο*

Βιάζομαι.
Έναν καφέ σε πακέτο.
Μια καφέ, μια ζάχαρη, πλαστικό. Περίπου καφές σε περίπου ποτήρι. 
Αλλά είναι βολικό. Ξεγελιέσαι με την καφεϊνη. Ψευτοξυπνάς.
Είναι απαίσιο αυτό που ήπια. Είναι απαίσιο και το ποτήρι αλλά βιάζομαι.

Και το γεύμα. Πρέπει να φάω. Πού διάθεση για μαγείρεμα. Πού χρόνος. 
Πακέτο. Περίπου γεύμα σε περίπου πιάτο. Πλαστικό πηρούνι. 
Αλλά και πάλι είναι βολικό. Είναι απαίσιο αυτό που έφαγα. 
Είναι απαίσιο και το κουτί αλλά δε μπορώ να περιμένω. Βιάζομαι.

Στομάχι χάλια. Πρόλαβα τα περισσότερα από αυτά που έχω να κάνω. 
Στο σπίτι στοιβαγμένα πακέτα. Στο αυτοκίνητο στοιβαγμένα ποτήρια. 
Ανακύκλωση. 

Στομάχι χάλια. Πρόλαβα τις δουλειές μου αλλά πια το σώμα μου σέρνεται.
Χαμένος χρόνος. Χαμένη διάθεση. Ό,τι κέρδισα σε χρόνο με τα πακέτα
εξανεμίζεται. Έρχεται τώρα το σώμα και μου ζητάει το χρόνο πίσω
με το νόμιμο τόκο. 

Δεν ξέρω αν πονάει περισσότερο το σώμα ή το μυαλό που μου στέρησε την πολυτέλεια.
Την πολυτέλεια να περιμένω. Να απολαμβάνω. Να μη βιάζομαι και να μην ανυπομονώ. Να το αφουγκράζομαι και να του προσφέρω αυτά που πραγματικά χρειάζεται. Χωρίς να το πολυσκέφτομαι.

Θα προσφέρω στον εαυτό μου λίγη πολυτέλεια.
Το κόστος είναι το ίδιο. 
Όχι πια πακέτο και στο σπίτι. 
Όχι άλλες ανθρώπινες σχέσεις μια καφέ μια ζάχαρη σε πλαστικό.

vol.an.do #1

Μόνη όσο ποτέ

Μετράω παρουσίες

Μηδέν

Μετράω απουσίες

Μηδέν

Συγχωρώ

Αποδέχομαι

Ευγνωμονώ

Ξερνάω

από αυτό το σημείο

πετάω από πάνω μου την ασχήμια

κι εξαφανίζονται γύρω μου τα άσχημα

από αυτό το σημείο

πετάω από πάνω μου την απουσία

και γίνονται όλοι παρόντες

από αυτό το σημείο

δεν θα προσπαθήσω πια

υπάρχω ήδη

Pejac

συστατική επιστολή*

Πες Μια Καλή Κουβέντα 

Στη Γεωμετρία

Για Το Χάος Μέσα Σου

[ τι θα πει ]

Δεν καταλαβαίνω τι θα πει χαρά.
                                                                            
Τι θα πει ξεχειλίζω, σε κοιτάζω, τι θα πει όποτε.

Δεν καταλαβαίνω.

Αλλά νιώθω ότι ο δρόμος ξεχειλίζω από χαρά όποτε σε κοιτάζω

είναι ο δρόμος για να πάω εκεί που πάω

Κι ας μην καταλαβαίνω τι θα πει αυτό.

Pejac

* χειμώνας * | Ανώνυμα Γράμματα #2

Ήταν ένας ήρεμος άνθρωπος.

Δηλαδή, για να είμαι ακριβής, όλοι όσοι τον γνώρισαν λένε ότι πάντα του ήταν ένας ήρεμος άνθρωπος. Λίγο γελαστός, λίγο μελαγχολικός, λίγο απόμακρος μερικές φορές, όμως πάντα ήταν ήρεμος. Δεν τον είχα ακούσει ποτέ να τσακώνεται με κάποιον ή να φωνάζει. Αλλά έτσι και κατάφερνες να τον κοιτάξεις κατάματα για λίγη ώρα, το έβλεπες. Δε μπορούσες να μην το δεις. Φωτιές βγάζανε τα μάτια του όπου κι αν κοίταζε. Ακόμη κι αν κοιτούσε το κουταλάκι που ανακάτευε τον καφέ, ακόμη και τότε φωτιές βγάζανε τα μάτια του.

Έτυχε μια φορά να ακούσω ότι τον άφησε η γυναίκα του γιατί ξελογιάστηκε με έναν άλλο άντρα. Εκείνος δεν μου είχε πει ποτέ με ποιον τρόπο είχαν χωρίσει. Μόνο να άκουγες με πόση τρυφερότητα μιλούσε για κείνη τη γυναίκα, με πόση αγάπη. Μιλούσε για κείνη σαν να ήταν εκεί, ακόμη, μαζί του. Σαν να ετοίμαζε την ίδια ώρα το αγαπημένο του φαγητό στην κουζίνα ή σαν να
πότιζε τα λουλούδια της στον κήπο ή σαν να διάβαζε στο διπλανό δωμάτιο ένα μυθιστόρημα. Μιλούσε για κείνη σαν να μην την είχε χάσει ποτέ, όχι σαν να την ήθελε να γυρίσει πίσω. Νομίζω ότι πραγματικά δεν την είχε χάσει ποτέ. Γι' αυτό και δεν έμοιαζε να έχει επιθυμία για καμιά άλλη γυναίκα. Είχε ήδη μια. Εκείνη που τότε τον άφησε επειδή ξελογιάστηκε με έναν άλλο άντρα. Άραγε αυτή τη γυναίκα να τη νιώθει ο νέος της σύντροφος τόσο δική του όσο τη νιώθει εκείνος που άφησε; Μακάρι να μπορούσα να τη βρω και να της πω πόσο θαυμάζω την αγάπη που της έχει αυτός ο άνθρωπος. Αλλά, θα θελήσει να καταλάβει; Ή μήπως τελικά δεν έχει καμία σημασία;

Κι όταν μιλούσε για τη μουσική βγάζανε φωτιές τα μάτια του. Είχε μια τεράστια συλλογή δίσκων με σπάνιες εκτελέσεις, από κλασσικές συμφωνικές ορχήστρες, τζαζ μπάντες, ρεμπέτικα της Αμερικής, παραδοσιακές μουσικές από κάθε μέρος του κόσμου. Μιλούσε πολύ γι' αυτές τις μουσικές, αλλά ποτέ δεν τις ακούσαμε παρέα. Νομίζω ότι και μόνος του όταν ήταν δεν άκουγε πια
μουσική από τους δίσκους του. Εκείνος με είχε μάθει ένα καλοκαίρι να προσέχω τον πολύ συγκεκριμένο τρόπο που διευθύνεται η ορχήστρα των τζιτζικιών κατά τη διάρκεια των μεγάλων καλοκαιρινών ημερών. Και τι έκπληξη όταν είπε πως τα τζιτζίκια δεν τραγουδάνε αλλά κάνουν όλη
αυτή τη φασαρία με τα πόδια τους! Θα με μάλωνε τώρα αν μάθαινε ότι το αποκάλεσα “φασαρία”, εκείνος το έλεγε “μουσική”.

Τους χειμώνες δεν τον έβλεπα συχνά. Ταξίδευε. Μη φανταστείς εξωτικά και μακρινά μέρη, συνήθως πήγαινε ως τη διπλανή πόλη, ή επισκεπτόταν φίλους, ή έκανε εκδρομές στα βουνά και στα λαγκάδια. Πολύ συχνά μόνος του, άλλοτε με παρέα έναν δυο φίλους. Οι εκδρομές του διαρκούσαν λίγες μέρες η καθεμιά, αλλά σχεδόν πάντα γύριζε στο σπίτι του βράδυ και ξαναέφευγε το άλλο
πρωί για την επόμενη εξόρμηση. Το πολύ να έμενε δυο μέρες ώστε να προλάβει να πλύνει ένα δυο ρούχα και να ποτίσει τα φυτά του και τα λουλούδια της γυναίκας του. Θα μου άρεσε να τον βλέπω πιο συχνά το χειμώνα. Μα ο χειμώνας ήταν η αγαπημένη του εποχή, δε βαριόταν ποτέ να κινείται.
Και δεν το ήθελε να με πάρει μαζί στις εκδρομές του. Δηλαδή, δε μου το είχε πει ποτέ ακριβώς έτσι. Αλλά εγώ το καταλάβαινα ότι δεν το ήθελε. Όταν καμιά φορά τύχαινε να μιλήσουμε μόλις είχε επιστρέψει από κάποιο μέρος που του είχε αρέσει πολύ, συνήθιζε να μου λέει “υπέροχο μέρος, θα σου αρέσει πολύ, να πας με την πρώτη ευκαιρία”. Δεν έλεγε “να πάμε”. Κι εγώ από κει το κατάλαβα ότι δεν το ήθελε να με παίρνει μαζί στις εκδρομές του τις χειμερινές.

Σου είπα ότι ήταν ήρεμος άνθρωπος. Και σου είπα κι ότι τα μάτια του, παρά την ηρεμία του, πετούσανε φλόγες. Σαν να ήξερε ένα τεράστιο μυστικό που εγώ δεν ήξερα και ήθελα να μάθω. Αλλά δεν ήξερα καν πώς να κάνω την ερώτηση. Κι εκείνος όλο να μου λέει ιστορίες δικές του, ή παλιές ιστορίες. Ίσως και να μου έλεγε με αυτόν τον τρόπο σιγά σιγά το μυστικό που ήξερε, αλλά εγώ όσο κι αν άκουγα προσεκτικά, το μυστικό δεν το άκουσα. Κι αν το άκουσα δεν το κατάλαβα.

Έναν χειμώνα έφυγε και δεν επέστρεψε. Τι κι αν του άρεσε να κινείται συνέχεια το χειμώνα, εκείνο τον συγκεκριμένο χειμώνα δεν κινήθηκε άλλο. Μπορεί εκεί που πήγε να έγινε ξαφνικά καλοκαίρι και να βυθίστηκε σε κάποιον κήπο με τζιτζίκια. Μπορεί τώρα δα σ' εκείνο τον κήπο να εξηγεί σε
κάποιον άλλο τον τρόπο που λειτουργεί η ορχήστρα των τζιτζικιών. Για κείνο το μέρος δε μου είπε να πάω με την πρώτη ευκαιρία, για την ακρίβεια δε μου είπε τίποτε για κείνο το μέρος. Δηλαδή, μπορεί και να μου είπε κι εγώ να μην το κατάλαβα. Πάντως δεν ξαναμίλησα μαζί του από τότε. Και ίσως να μη μιλήσω ξανά μαζί του. Όταν καταλάβω το μυστικό που μου μάθαινε τότε που μου μιλούσε ήρεμα με τις φωτιές στα μάτια θα πάω και θα τον βρω.

Και θα είναι χειμώνας.

[ενηλικίωση]

Όταν μεγαλώσω θα γίνω παιδί

και θα σου μιλούν

 για μένα

τα παιχνίδια 

και τα γέλια μου

 

Joάn Miro, People and dog in Sun, 1930

Η πανίδα των καθρεφτών

Ο πατήρ Φοντέκκιο της Κοινωνίας του Ιησού σχεδίασε σ' έναν απ' τους τόμους των Lettres edifiantes et curieuses, που κυκλοφόρησε στο Παρίσι το πρώτο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα, μια μελέτη για τις προλήψεις και τις πλάνες των κοινών ανθρώπων της Καντώνας. Στο προκαταρκτικό σχεδίασμα σημείωσε ότι το ψάρι ήταν ένα πλάσμα που έλαμπε και κινιόταν γρήγορα και που δεν είχε πιάσει ποτέ του κανείς, αν και πολλοί έλεγαν ότι το είχαν δει στα βάθη των καθρεφτών. Ο πατήρ Φοντέκκιο πέθανε το 1736 κι έτσι το έργο που άρχισε έμεινε ατέλειωτο. Κάπου 150 χρόνια αργότερα, ο Χέρμπερτ Άλλεν Τζιλς ανέλαβε να τελειώσει το έργο που είχε μείνει στη μέση. Σύμφωνα με τον Τζιλς, η πίστη στο ψάρι αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου θρύλου, που φτάνει μέχρι τους μυθικούς χρόνους του Κίτρινου Αυτοκράτορα.
Τον καιρό εκείνο, ο κόσμος των καθρεφτών κι ο κόσμος των ανθρώπων δεν ήταν όπως σήμερα, απλώς ξεκομμένοι ο ένας απ' τον άλλο. Ήταν επιπλέον τελείως διαφορετικοί. Ούτε τα όντα, ούτε τα χρώματα, ούτε τα σχήματα ήταν τα ίδια. Και τα δυο βασίλεια, των καθρεφτών και των ανθρώπων, ζούσαν αρμονικά. Μπορούσες να πας και να 'ρθεις μέσα απ' τους καθρέφτες. Μια νύχτα εισέβαλαν στη γη οι άνθρωποι των καθρεφτών. Είχαν μεγάλη δύναμη, αλλά στο τέλος ενός αιματηρού πολέμου υπερίσχυσαν τα μαγικά όπλα του Κίτρινου Αυτοκράτορα. Απέκρουσε τους εισβολείς, τους φυλάκισε μέσα στους καθρέφτες και τους ανάγκασε να επαναλαμβάνουν σαν μέσα σε κάποιο όνειρο τις ανθρώπινες πράξεις. Τους απογύμνωσε απ' τη δύναμή τους κι απ' τη μορφή τους και τους περιόρισε στην εκτέλεση απλών δουλικών αντανακλάσεων. Θα 'ρθει, όμως, μια μέρα που θα λύσουν τα μαγικά ξόρκια.
Το πρώτο που θα ξυπνήσει θα είναι το ψάρι. Θα δούμε βαθιά μέσα στον καθρέφτη μιαν αμυδρή γραμμή που θα έχει ένα χρώμα εντελώς διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο χρώμα. Ύστερα θ' αρχίσουν να σαλεύουν κι άλλα σχήματα. Σιγά σιγά θα διαφέρουν από μας, θα πάψουν να μας μιμούνται. Θα ορμήσουν μέσα απ' τα φράγματα του γυαλιού και του μετάλλου και δε θα νικηθούν αυτήν τη φορά. Στο πλευρό των πλασμάτων των καθρεφτών θα πολεμήσουν και τα πλάσματα του νερού.
Στο Γιουνάν δε μιλούν για το ψάρι, αλλά για την τίγρη του καθρέφτη. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι λίγο πριν γίνει η επιδρομή, θ' ακούσουν την κλαγγή των όπλων να 'ρχεται απ' τα βάθη των καθρεφτών. 



Από “Το βιβλίο των φανταστικών όντων” που έγραψε ο Χ. Λ. Μπόρχες σε συνεργασία με τη Μ. Γκερέρο | Μετάφραση Γιώργος Βέης | εκδόσεις LIBRO 1983

[μεσημέρι στην πόλη]

Στη θάλασσα του νότου
τη μακρινή
με ένα νεύμα με πήγες
δροσιά αλμυρή 
και φύκια στα μαλλιά

Κι ύστερα στη βουή της μεσημεριανής πόλης
με στέγνωσες 
κι έβγαλες από πάνω σου
το αλάτι

Έκπληκτοι οι ανυποψίαστοι περαστικοί
ρωτούσαν πώς γίνεται 
να βρίσκεσαι σε δυο μέρη ταυτόχρονα
κι εγώ στο πλάι χαμογελούσα
δροσίζοντας τα χείλη μου
με λίγη παγωμένη μπύρα

Καλοκαίρι
και το μάθημα ολοκληρώθηκε
πίσω από τις γρίλιες του δροσερού δωματίου
εκεί είχαν βρεθεί τόσοι όμορφοι άνθρωποι
που μπορούσαν να δουν εμάς
αλλά όχι ο ένας τον άλλον

"Συμβαίνει", είπες, "η μόνη διαφορά που είχαν ποτέ 
οι άνθρωποι μεταξύ τους 
να είναι ότι μόνο κάποιοι από αυτούς
έχουν νιώσει ότι απλώς ονειρεύονται"
και με ένα φιλί στο μέτωπο
με αποχαιρέτησες 
κι εξαφανίστηκες
όπως ακριβώς ήρθες.

Καλή αντάμωση

Η Ελεγεία ενός Παράλογου Κόσμου - Ιονέσκο [απόσπασμα]

Μερικές φορές, όταν ξυπνώ στον κόσμο, ο κόσμος μου αποκαλύπτεται σ' όλο του το μεγαλείο, σ' όλη του την υπεροχή. Ένας ψυχίατρος μου έλεγε πως είχε ασθενείς στους οποίους ο κόσμος φαινόταν άσχημος και βρώμικος. Στις χειρότερες στιγμές αγωνίας μου, ο κόσμος δε μου είχε φανεί ποτέ έτσι. Μου φαινόταν πάντοτε θαύμα ομορφιάς, το μόνο θαύμα. Εκείνες τις στιγμές υπέφερα μόνο γιατί είχα αποσπασθεί από αυτόν, γιατί δεν τον άγγιζα, τον ένιωθα απρόσιτο. Τις περισσότερες φορές όμως, η ομορφιά του κόσμου υπήρξε η παρηγοριά μου.

[ο φελλός]

κι είναι, αλήθεια, πολύ δύσκολο να διαλέξω | βρίσκομαι τόσο καιρό στην επιφάνεια | αλλά τίποτε δε μοιάζει να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον | ας είναι | αφού πρέπει με κάποιο κριτήριο να κάνω κι εγώ την επιλογή μου | ας είναι | θα χαρίσω το πολύτιμο εφτασφράγιστο μυστικό στο φελλό που θα καταφέρει | να φτάσει μόνος του στον πάτο

[ ημέρα #67 ]

blue bars | www.kazuya-akimoto.com

                                      Τα κλειδιά στη

                                      Βροχή

                                      Κι η ομπρέλα που

                                      Στάζει

                                      Ο πιο τρελός

                                      Να ξεκλειδώσει

                                      Το σπίτι

                                      Απόψε

[η οικειότητα]

πρόκειται μάλλον για μια αίσθηση
που σου θυμίζει ότι 
άνθρωποι και καταστάσεις
είναι προεκτάσεις σου, σπίτι σου 

συγγένειες βαθιές
αρκεί ένα δευτερόλεπτο
κι ο άλλος γίνεται οικείος, συμβατός
ευδαιμονικά υπέροχος 

η έκφραση της οικειότητας ποικίλει
ανάλογα με το φορτίο του καθενός
και το στάδιο ανάπτυξής του

είναι, για παράδειγμα, η ντροπαλή οικειότητα
που δεν εκφράζεται μπροστά σε όλο τον κόσμο,
 μετά βίας εκφράζεται στην ίδια την αφορμή της.
ή η κουζουλή οικειότητα, 
που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ξανά τριών χρόνων,
να χοροπηδάς σαν κατσίκι και να κάνεις ανάποδες τούμπες.
είναι και η οικειότητα των σωμάτων, που στην παραμικρή υποψία αφής  δημιουργεί φωτεινές εκρήξεις κάτω από το δέρμα.
ή η φλύαρη οικειότητα, που θέλει να τα μοιραστεί όλα, τώρα
ή η σιωπηλή, που δε χρειάζεται λέξεις κι αισθήσεις

όμορφη συγγένεια η οικειότητα,
μα να προσέχετε τις απομιμήσεις.

για παράδειγμα,
αυτήν την τυπική οικειότητα
που όταν δε μου τη δίνει στα νεύρα
μου φέρνει θλίψη


 

and then I said

however
      
          the pain

                   however 
      
                                  the pleasure

LIFE

HAPPENS

*σώμα

είναι τρίτη βράδυ κι ετοιμάζεται να βγει. το σώμα επιβάλλει την αίσθηση ότι δεν τη χωράει ο τόπος. μπορεί να είναι η κούραση, μπορεί να φταίει ο μάης που έφερε πρόωρα το καλοκαίρι. είναι κι αυτή η ίωση που δε λέει να περάσει, απανωτά μηνύματα από το σώμα της. ανησυχεί για το σώμα της. νιώθει ότι δεν τη χωράει πια. την κουράζει που δεν υπακούει και την κάνει να απορεί αν έκατσε ποτέ να αφουγκραστεί τι της λέει τόσα χρόνια που την κουβαλάει. η αλήθεια είναι ότι σπάνια της είχε δώσει σοβαρή αφορμή να ασχοληθεί μαζί του. μόνο μικρά κρυολογήματα και κάποια μικροπροβλήματα καθώς μεγάλωνε. της άρεσε να τα αποκαλεί "ευκαιρίες να γνωρίσει καλύτερα τον πόνο" και άρχιζε σιγά σιγά να εκτιμά τις περιόδους που αυτός ο "άγνωστος" με τις χίλιες δυο περίπλοκες ασταμάτητες λειτουργίες δεν την ενοχλούσε καθόλου. περίοδοι που οι κινήσεις γίνονταν αβίαστα, που η αφή της αποκάλυπτε την κρυμμένη προοπτική των αντικειμένων, που αφηνόταν να ταξιδεύει κάθε που το σώμα άγγιζε: τη ζεστή άμμο, το κύμα, ένα άλλο σώμα, τον άνεμο. τώρα διανύει μια περίοδο που το σώμα δεν θυμάται να αγγίξει και να προσεγγιστεί. δε θέλει να το σκέφτεται. μόλις σήμερα το πρωί συνειδητοποίησε ότι δεν ξέρει κανέναν τρόπο να το διαχειριστεί και ούτε έχει και ιδέα πώς θα μπορούσε να επιχειρήσει κάτι τέτοιο.

είναι τρίτη βράδυ κι είναι έτοιμη να βγει. ένας άνθρωπος σήμερα το πρωί έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. όχι, δεν τον ήξερε προσωπικά. τον είχε γνωρίσει μέσα από τα γραπτά του κι είχε θαυμάσει το θάρρος και τη θέλησή του να περιγράψει την πορεία της υγείας του όσο κι αν δυσκόλευε. την έκανε να νιώθει θαυμασμό αυτή η πράξη. ένας άνθρωπος που γνώριζε σταδιακά τις σκοτεινές πτυχές του σώματός του, χωρίς να το έχει διαλέξει. και που είχε το σθένος να τις επικοινωνήσει. έγραφε για το σώμα του σαν να ήταν κάτι τόσο δικό του και ταυτόχρονα κάτι τόσο ξένο. 


η υγεία του σώματος, η αποδοχή του
δε θέλω να ξαναευχηθώ σε κανέναν υγεία
ο πόνος και η αρρώστια 
μπορεί και να είναι το γιατρικό
κι όχι το πρόβλημα

καλή αντάμωση

ανάσταση*

συναισθήματα
αδρενεργικοί υποδοχείς
ιδέες
πράξεις
νευροδιαβιβαστές σε μικρές ποσότητες
λέξεις
νευρώνες

διαφορά δυναμικού

ερμηνείες

εγώ | εσύ | αυτό
αλλά

την Ανάσταση δεν τη βιώνεις σε δόσεις

[ τα κλειδιά ]

“Τι έχει πραγματικά σημασία στη ζωή, τελικά;”, με ρώτησε.

Βρήκα κάτι να πω για να αποφύγω να απαντήσω ότι δεν έχω ιδέα. Αλλά αυτή ήταν μια ερώτηση από κείνες που δε φεύγουν. Από αυτές που διατυπώνω κι εγώ στον εαυτό μου και την επόμενη στιγμή κάνω ότι δεν άκουσα, ότι ξέχασα τι ρώτησα και συνεχίζω κανονικά την κανονική μου ζωή.

Και κάποιο βράδυ πέφτεις και κοιμάσαι.

Και ξυπνάς σε ένα δωμάτιο σκοτεινό που σου δίνει την οικειότητα του σπιτιού σου. Είναι σκοτεινό. Οι τοίχοι είναι γεμάτοι: βιβλία, εισιτήρια από ταξίδια, εικόνες, φωτογραφίες ανθρώπων που γνώρισες.

Ακούς κλειδιά στην πόρτα. Κάποιος ανοίγει. Πετάγεσαι τρομαγμένος να δεις ποιος μπορεί να ανοίγει το σπίτι σου. Και έντρομος διαπιστώνεις ότι εκεί όπου ακούς τα κλειδιά δεν υπάρχει πόρτα. Παραπατάς και κάθεσαι να συνεφέρεις. Τα κλειδιά συνεχίζουν να προσπαθούν να ανοίξουν μια πόρτα που δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχει πόρτα! Κανείς δε μπορεί να έχει κλειδιά για μια πόρτα που δεν υπάρχει! Ηρέμησε..

Κι αν η πόρτα δεν υπάρχει, πώς μπήκα;;

Κι αν η πόρτα δεν υπάρχει, από πού θα βγω;;;

Συνεχίζεις ν' ακούς τα κλειδιά, αλλά το θέμα δεν είναι πια τα κλειδιά.

Από πού μπήκες; Κι από πού θα βγεις;

Το σπίτι είναι σκοτεινό. Τα δωμάτια το ένα δίπλα στο άλλο, γεμάτοι οι τοίχοι: βιβλία, εισιτήρια από ταξίδια, εικόνες, φωτογραφίες ανθρώπων που γνώρισες. Πολλά δωμάτια. Γεμάτα από σένα. Το σπίτι σου. Κι ήρθε η ώρα να μάθεις ότι δεν έχει πόρτα. Δεν μπήκες. Εδώ ήσουν πάντα. Δεν θα βγεις. Εδώ είναι το σπίτι σου. Κι όποιος κι αν προσπαθούσε να μπει με τα κλειδιά δεν θα μπει γιατί δεν υπάρχει πόρτα!

Ξαφνικά όλα βγάζουν νόημα. Υπέροχα. Είμαι εδώ μέσα πάντα και θα μείνω εδώ μέσα πάντα. Μόνος. Αυτό έχει πραγματικά σημασία στη ζωή, τελικά; Αυτό..;

Ετούτο το δωμάτιο δεν είναι τόσο γεμάτο όσο τα άλλα. Έχει στους τοίχους ζωγραφιές. Ένα σπίτι με καμινάδα και δίπλα ένα δέντρο πιο μεγάλο από το σπίτι. Και δίπλα έναν άνθρωπο πιο μεγάλο από το δέντρο. Κι έναν ήλιο με μάτια και χαμόγελο. Και χρώματα. Και παιχνίδια. Και φως..

Φως;; Σ' αυτό το σπίτι; Από πού έρχεται το φως;

Είναι ένα παράθυρο μπροστά σου. Ένα τεράστιο φωτεινό παράθυρο. Πλησιάζεις. Έχει έναν κήπο έξω. Έναν ολοπράσινο κήπο με λουλούδια και πεταλούδες και μια κούνια στο δέντρο. Και τα ξύλινα όπλα που φτιάξατε για να πολεμάτε τους κακούς. Και αρώματα από λουλούδια. Και τα λασπωμένα σου παπούτσια. Και τη σκασμένη μπάλα που ρίξατε κατά λάθος στην αυλή του γείτονα. Και οι βοηθητικές ρόδες του ποδηλάτου, παρατημένες σκουριάζουν δίπλα στα πλαστικά παιχνίδια που έπαιρνες στη θάλασσα για να φτιάξεις το πιο μεγάλο κάστρο. Και παρέκει η βρύση που σε έλουζε η γιαγιά κι εσύ τσίριζες γιατί το σαπούνι σε έτσουζε στα μάτια.

Ανοίγεις το παράθυρο και σχεδόν ακούς, σχεδόν νιώθεις την ανάσα σου να τρέχει πάνω κάτω, σχεδόν βλέπεις τον εαυτό σου να τρέχει, να παίζει, να αναψοκοκκινίζει σ' αυτόν τον κήπο, ακριβώς έξω απ' αυτό το παράθυρο, ακριβώς έξω απ' αυτό το δωμάτιο.

Απόψε είδες ότι είσαι σε ένα σπίτι που δεν έχει πόρτα. Κι από την τρομάρα σου ανακάλυψες το δωμάτιο με το παράθυρο. Απόψε κοίταξες έξω από αυτό το παράθυρο. Απόψε έγινες ξανά όλα όσα είδες από αυτό το παράθυρο.

Όταν σε ξαναδώ θα σου πω ότι αυτό που έχει πραγματικά σημασία στη ζωή, τελικά, είναι να ακούσεις τα κλειδιά σε μια πόρτα που δεν υπάρχει. Αυτό που έχει σημασία είναι να γίνεις τα κλειδιά που θα κάνουν έναν άνθρωπο να κοιτάξει ξανά μέσα από το παράθυρο του παιδικού δωματίου. 

 

ημέρα 44η*

 Αγαπώ

το χαμόγελο που σχημάτιζε

το πρόσωπό σου

κάθε που μ' έβλεπες

http://www.youtube.com/watch?v=lsGaamVfL9Q