Η Ελεγεία ενός Παράλογου Κόσμου - Ιονέσκο [απόσπασμα]

Μερικές φορές, όταν ξυπνώ στον κόσμο, ο κόσμος μου αποκαλύπτεται σ' όλο του το μεγαλείο, σ' όλη του την υπεροχή. Ένας ψυχίατρος μου έλεγε πως είχε ασθενείς στους οποίους ο κόσμος φαινόταν άσχημος και βρώμικος. Στις χειρότερες στιγμές αγωνίας μου, ο κόσμος δε μου είχε φανεί ποτέ έτσι. Μου φαινόταν πάντοτε θαύμα ομορφιάς, το μόνο θαύμα. Εκείνες τις στιγμές υπέφερα μόνο γιατί είχα αποσπασθεί από αυτόν, γιατί δεν τον άγγιζα, τον ένιωθα απρόσιτο. Τις περισσότερες φορές όμως, η ομορφιά του κόσμου υπήρξε η παρηγοριά μου.

*luz y medio*

"..πρέπει να έχει 

σκοτάδι

ο έρωτας

για να μη φαίνεται

ότι ο Άλλος λείπει.."
                                                                                                                                              Γιώργος Χειμωνάς

¨Μικρό Απάνθισμα απο την Ποίηση του Ρουμί¨

[...]

Μ΄ένα ποτήρι στο χέρι πέφτω τσακίζομαι
ξανά ορθός σαλεμένος ζαλίζομαι
πέφτω καταστρέφομαι.
Δεν είμαι πια εδώ
κι όμως εδώ είμαι στέρεος νηφάλιος!

Προχώρα αν και δεν υπάρχει προορισμός.
Μην προσπαθείς να καταλάβεις αποστάσεις
δεν είναι στ΄ανθρώπινα τα μέτρα.
Κινήσου εντός όχι όμως όπως το θέλει ο φόβος σου.

Το ρόδο γελά που το κοιτώ επίμονα.
Διαρκώς αναρωτιέμαι τι είναι ρόδο.
Σε ποιον ανήκει.
Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

[...]

 
Απόδοση Βίκος Ναχμίας
ντέφι, 2002

Σύμβολο Πίστεως - Τάσος Λειβαδίτης

Πιστεύω σε κείνον που χτίζει, κι αγεροκρέμεται μες στον
ουρανό, σαν Θεός και κατευνάζει το χάος,
πιστεύω σε κείνον που θερίζει, και το δρεπάνι του κυματίζει
ολόφωτο σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου, 
πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον
που μισεί,
πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει και ζητάει με δάκρυα να
τον συχωρέσουν
πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συχωρνάει μονάχος
τον εαυτό του και προχωράει
πιστεύω στη μέρα που σου δίνει τα πράγματα μες στο φως
πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες
στην καρδιά σου,
πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες και τα 
παιδιά
πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς,
έξω απ'το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια 
της καθημερινότητας,
πιστεύω και στη σιωπή, τα βράδια, στους κάμπους, όταν
ακούς ν' αναστενάζουν από γήινη ευτυχία τα καρπούζια,
πιστεύω στους αντρείους, όπως πιστεύω και στους δειλούς,
και τρέχω μ' εκείνον που χυμάει στην έφοδο και πέφτει μες
στις σφαίρες και το θρίαμβο,
και πέφτω κι εγώ μαζί του,
και φεύγω με κείνον που λιποτακτεί και κλαίει, και που είναι
απ' όλους περιφρονημένος, -μα ζωντανός.
Και κλαίω κι εγώ μαζί του.
Η αφθονία της πίστης μου είναι ένας άλλος, έκτος, δίχως
όνομα, ωκεανός, που ταξιδεύω πάνω του
χωρίς χάρτες και τιμόνια, με μόνο την καρδιά μου για οδηγό,
γιατί η αγάπη πούχω μέσα μου μπορεί κι εν' ακυβέρνητο 
καράβι να τ' οδηγήσει στο δρόμο το σωστό, 
πιστεύω στα κατώφλια, στα γυμνά ποδάρια, στους σιδερένιους
γερανούς και τα πορτοκάλια,
πιστεύω και στον ανθρωπάκο, στη γωνιά του δρόμου, που
βγάζει το καπέλο του και χαιρετάει ταπεινά, την ώρα
που οι άλλοι τον σκουντάν και τον χλευάζουν
Και δοξάζομαι κι εγώ μαζί του.
Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές,
που αλλάζουνε, με μια χειρονομία, τη γεωγραφία
και τα πεπρωμένα
πιστεύω και στα ταπεινά βόδια που σηκώνουνε στη ράχη
τους, σα δόξα, το αιώνια ανάλλαχτο κι ολοπόρφυρο
δειλινό,
πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε
μες στον ενάντιο άνεμο,
πιστεύω και σε σένα που σηκώνεις σα σημαία την καρδιά
σου, και προχωράς μες στο ενάντιο πλήθος.
Πιστεύω στο άπειρο, μπορώ να κάθομαι ώρες και να διαβάζω
τον ουρανό, τα χείλη μου είναι βαρειά απ' την κερήθρα
των άστρων
και συχνά έστειλα την ψυχή μου να παραθερίσει στο άγνωστο,
πιστεύω στο χώμα, αυτό το χώμα που πατάω και που με
καρτερεί
κει κάτω, μες στη σκοτεινιά, όπου σαλεύουν οι ρίζες, κοιμούνται
οι νεκροί, και τραγουδάνε κιόλας μεθυσμένα τ'
αυριανά κρασιά,
πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω,

Αμήν.

Συχαριάσματα εἰς γενέθλια γαϊδάρου (Ανδρεα Λασκαρατου)

Καλορίζικος. Νὰ ζήσῃ
Ὁ νηὸς γαΐδαρος, ν᾿ ἀξίνῃ.
Νὰ σοῦ ζήση, νὰ σοῦ γίνῃ
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.
Νὰ σοῦ ἀξένουνε τ᾿ αὐτιά του,
Καὶ νὰν᾿ τὰ συχνοτσουλόνῃ.
Νὰ χοντρένῃ, νὰ ῾ψηλώνῃ,
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.
Νὰ σοῦ ζήσῃ. Ὁ Θειὸς νὰ κάμῃ
Νὰ σοῦ ζήσῃ ὁ γάϊδαρός σου.
Νὰν τὸν ἔχης πάντα ὀμπρός σου
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.
Νὰ σοῦ ζήσῃ ὁ γάϊδαρός σου
Καὶ νὰ ζήσῃς κι ἡ ἀφεντιά σου,
Νὰν τὸν ἔχῃς στὴ δουλειά σου
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.

Τι θα εγώ - Suheir Hammad

Δεν θα
χορέψω υπό τα πολεμικά σου
τύμπανα. Δεν θα
δώσω την ψυχή μου ούτε
τα κόκαλά μου στα πολεμικά σου
τύμπανα. Δεν θα
χορέψω στο ρυθμό σου. Ξέρω αυτόν τον ρυθμό. 
Είναι άψυχος. Το δέρμα
που χτυπάς μου
είναι οικείο. Ήταν
ζωντανό κάποτε
κυνηγημένο κλεμμένο
τεντωμένο. Δεν θα
χορέψω στον κρουστό
σου πόλεμο. Δεν θ' αναπηδήσω
στριφογυρίσω σπάσω για σένα.
Δεν θα μισήσω για χάρη σου ούτε καν θα σε
μισήσω. Δεν θα 
σκοτώσω για χάρη σου. Κυρίως
δεν θα πεθάνω
για χάρη σου. Δεν θα θρηνήσω
τους νεκρούς δολοφονώντας ούτε
αυτοκτονώντας. Δεν θα πάρω το μέρος
σου ούτε θα χορέψω υπό τον ήχο της βόμβας
επειδή όλοι οι άλλοι
χορεύουν. Όλοι μπορούν να κάνουν
λάθος. Η ζωή είναι δικαίωμα όχι
παράπλευρη ή περιστασιακή.
Δεν θα ξεχάσω από πού 
κατάγομαι. Θα
φτιάξω τα δικά μου τύμπανα. Θα μαζέψω τους αγαπημένους μου
γύρω τους και το τραγούδι μας θα γίνει
χορός. Το
μουρμουρητό μας θα γίνει χτύπος.
Δεν θα με παίξουν. Δεν
θα δώσω τ' όνομά μου
ούτε τον ρυθμό μου στον δικό σου
χτύπο. Θα χορέψω
και θ' αντισταθώ και θα χορέψω και
θα επιμείνω και θα χορέψω. Το καρδιοχτύπι αυτό είναι
δυνατότερο από
τον θάνατο. Τα πολεμικά σου τύμπανα δεν είναι
δυνατότερα από τούτη την ανάσα.



Η Suheir Hammad είναι Παλαιστίνια ποιήτρια. Αναδημοσιεύω εδώ ένα ποίημα από το αφιέρωμα στο τελευταίο τεύχος (8) του περιοδικού ΤΕΦΛΟΝ  http://teflon.wordpress.com/

Γράμματα στη γυναίκα μου (2) - Νίκος Καζαντζάκης

Αγαπημένη,
μου περιγράφεις με λόγια παθητικά την άνοιξη της Ελλάδας. Ναι, ξέρω τη σκηνοθεσία: οι μυγδαλιές ανθίζουν, οι ακακίες, οι λεμονιές, η γης γιομίζει χαμομήλι, έρχονται τα χελιδόνια. Κάθεσαι στον ήλιο, το κεφάλι σου, η ράχη σου, το μυαλό σου θερμαίνουνται, νύστα ανάλαφρη σε κυριεύει. -Είναι η άνοιξη της Ελλάδας.

Εδώ ξεσπάει μια άλλη άνοιξη. Τα χελιδόνια εδώ είναι φριχτά, δε μπορείς να τ' αντικρύσεις χωρίς να σε κυριέψει τρόμος. Παράλυτοι είναι ξαπλωμένοι στα πεζοδρόμια και φωνάζουν. Αξιωματικοί, στρατιώτες χωρίς πόδια, χωρίς χέρια, χωρίς μάτια, κάθουνται στις γωνιές και ζητιανεύουν. Τα μικρά παιδιά, απόξω από τα μεγάλα ξενοδοχεία μαζεύονται κι ως ανοίξει η πόρτα χύνουνται μέσα κι αρπάζουν κάτω από τα τραπέζια τα ψίχουλα.


Σα βραδιάζει, γυναίκες στέκουνται ένας σωρός στην άκρα του δρόμου και λένε λόγια τρυφερά στους διαβάτες, γιατί δεν έφαγαν όλη μέρα. Η αστυνομία οργάνωσε ιδιαίτερη υπηρεσία, τη νύχτα, για να εμποδίζει τις μητέρες να πέφτουνε με τα παιδιά τους στον ποταμό.


Χτες είδα μια γυναίκα στις σκάλες ενός Υπουργείου με το πόδι απάνου στ' άλλο και φαινόταν η γύμνια της. Ήτανε λυπημένη και κυνική και χλωμότατη από την πείνα. Τι λεπτομέρεια βέβαια να νοιάζεσαι για ντροπή και για γύμνια, τη στιγμή που ψοφάς από την πείνα. Η "αιδώς" είναι πολυτέλεια για τους πλούσιους.


Και συνάμα δίπλα από τη φρίκη τούτη ξετσίπωτος χορός, μουσική τσιγγάνικη, γυναίκες γυμνές που τραγουδούν, άντρες ολοκόκκινοι από το μπιφτέκι και τη λαγνεία.


Θε μου, φωνάζω, πότε θα κατέβεις στα θεμέλια της γης ν' αδράξεις τους στύλους που την κρατούν και να τους σείσεις -κι ας χαθεί η ψυχή μου. Ναι, καλύτερα ένα τρομερό τέλος παρά ένας τρόμος χωρίς τέλος!


Θυμούμαι μιαν άνοιξη- από τους Δελφούς ως την Αράχωβα ο δρόμος είχε γιομίσει αγριόροδα. Στάθηκα κρατώντας την καρδιά μου κι ένιωθα τα δάκρυά μου να τρέχουν. Πόσο γλυκά κατέβαινε τότε η Πνοή απάνω μου κι απάνου στη γης! Μα ο άνθρωπος σήμερα που πονάει και βλέπει δε μπορεί πια να ζει το ειδύλλιο. Μετατοπίστηκαν τα ρόδα, αλλάξανε φύση οι μεγάλοι χαιρετισμοί. Περπατώ, κοιτάζω τις ζωγραφιές στα Μουσεία, ακούω τους σοφούς στα Πανεπιστήμια. Πέρυσι ακόμα τι χαρές! Μα σήμερα νιώθω πως όλα τούτα είναι ανάξια, μάσκες γαληνές για να σκεπάσουν τη φοβερή αλήθεια, προσωπεία για τους άναντρους.


Αχ! αν ήξερες, Αγαπημένη, πόσο υποφέρω χωρίς καμμιάν ελπίδα και συνάμα χωρίς καμμιά λιγοψυχιά. Οι χαρές που είχα εδώ, όντας πρωτοήρθα, εξαφανίστηκαν. Η μουσική πρέπει νάναι εξαίρετη για να μπορέσει μια στιγμή να με κυριέψει. Μα αντιστέκομαι, δε θέλω το όπιο αυτής της ωραιότητας. Κάποτε, ένα ωραίο ζωγραφικό έργο με συναρπάζει, μα όχι γιατί είναι ωραίο, μα γιατί είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας, ένα χρώμα, μια γραμμή που υψώνεται μέσα σ' ένα στενό ξύλινο περβάζι και διαμαρτύρεται.


Τι χαρές μου είχανε δώσει χρόνια και χρόνια τ' αγάλματα τα ελληνικά κι οι ζωγραφιές της αναγέννησης! Τώρα ένα μίσος νιώθω αλλόκοτο, ξαναζεί μέσα μου η σκοτεινή, γόνιμη δύναμη των πρώτων πιστών ενάντια στις θεία ισορροπημένες μορφές των περασμένων θρησκειών.


Αρχίζω πια να θεωρώ την τέχνη τούτη σαν έχτρα. Δίνει γαλήνη στον άνθρωπο περσότερη απ' ότι χρειάζεται σήμερα, τον παρηγοράει, του μετατοπίζει τη συγκίνηση, του ειρηνεύει την αγανάκτηση. Συχνά οι μορφές αυτής της ωραιότητας παραπλάνησαν και τις πιο εκλεκτές ψυχές και τις απομάκρυναν από το οδυνηρό, άμορφο, αβέβαιο σύγχρονο χρέος τους.
Πάω συχνά όπου μαζεύονται οι εργατικές μάζες και κοιτάζω: τα πρόσωπα είναι λιγνά, τα χέρια είναι σκληρά και σαλεύουνε βαριά κι αδέξια, τα κορμιά έχουνε στραβώσει και φαγωθεί από τη δουλειά. Μια μυρωδιά ανεβαίνει κρασιού και καπνού και σου ρχεται να λιγωθείς. Είναι η μυρωδιά του νέου σταύλου, όπου ξαναγεννιέται ο Θεός.


Ο ρήτορας μιλάει, λέει και ξαναλέει τα αιώνια μαγικά λόγια: "Δικαιοσύνη! Ελευθερία!" και κάτου η μάζα τ'ακούει και μουγκρίζει. Πότε μια γυναίκα, πότε ένας άντρας από τους ακροατές πετιέται, λέει ένα λόγο, άλλοι λαβαίνουνε μέρος, ο χορός δένεται, οι ήρωες ξεκαθαρίζουνται, ξετυλίγουνται οι περιπέτειες, ο έλεος ανεβαίνει.


Το νιώθεις πως όλοι τούτοι οι αργάτες, γυναίκες και άντρες, που φωνάζουν, όλη η σκοτεινή μάζα που ψάχνει ζητώντας την έξοδο, είναι πάλι το τεράστιο μαρτυρικό σώμα του Διόνυσου που το μέλισαν οι άνομες δυνάμεις και τώρα σπαράζεται στη γης. Είναι ο Χριστός που σταυρώνεται απάνου στην ανθρώπινη σάρκα, πονάει, διψάει και ρωτάει μ' αγωνία: Πατέρα, Πατέρα, γιατί με εγκατέλειπες;


Δεν είναι μήτε ο Χριστός, μήτε ο Διόνυσος. Τι ανάγκη έχουμε εμείς από τα παλιά παραμύθια; Είναι ο άνθρωπος που πεινάει και φωνάζει. Είναι ο άνθρωπος που είναι σκλάβος και μάχεται για λευτεριά. Ποίησες δε χρειαζόμαστε, αλληγορίες δε θέμε. Με στέρεο νου, με καρδιά που χτυπάει μισώντας, αγαπώντας, αντικρύζουμε τη σύγχρονη φρίκη. Ποιες είναι οι σύγχρονες αγωνίες κι ελπίδες; Ποιο είναι το σύγχρονο χρέος; Πώς μπορούμε να συνταιριάσουμε τη σκέψη και την πράξη μας με το γενικό ρυθμό που κυβερνάνε την ανήλεη έφοδο της ζωής;


Ένας παλιός κόσμος γκρεμίζεται, ένας καινούριος κόσμος ψάχνει με παράφορη ελπίδα, μέσα στο αίμα και τη δυστυχία, να γεννηθεί. Βρισκόμαστε στο κρίσιμο και βίαιο στάδιο όπου η δυναστευόμενη τάξη οργανώνεται, παίρνει συνείδηση της δύναμής της, άρχισε τον αγώνα, προχωρεί, υποχωρεί, ξαναρχίζει, ωσότου αστράψει η μοιραία νίκη- κι όπως στάθηκε πάντα ο νόμος η κυριάρχη τάξη γκρεμιστεί κι οι σημερινοί δυναστευόμενοι γίνουν δυνάστες.


Οι αργάτες δεν αποτείνουνται πια στη φιλανθρωπία και στην καλή θέληση των αστών, μήτε πλανιούνται με τις απλοϊκές ελπίδες πως ειρηνικά θα μπορέσουνε να λυτρωθούν. Νιώθουν πως μονάχα με τη βία κι ύστερα από μακροχρόνιο, όλο λύσσα, πόλεμο οι κυρίαρχοι θ' αφήσουν την εξουσία. Καμιά πια πίστη πως υπάρχει μέλλουσα ζωή, όπου τάχατε θα βρούνε δικαιοσύνη, δεν τους παραπλανάει ν'αναβάλλουνε σε μεταθανάτια ζωή την εκδίκηση. Η γης τούτη είναι η Κόλαση, η γης τούτη είναι κι η Παράδεισο. Τούτη είναι η τωρινή και η μέλλουσα ζωή. Απάνου στην τραχιά τούτη φλούδα της γης πρέπει να πολεμήσουμε, εδώ να ξεσπάσει η τιμωρία, εδώ να χαρούμε το μίσος και την αγάπη.


Στηρίζουνται οι νέοι σκλάβοι μονάχα στις ατομικές, οργανωμένες δυνάμεις τους. Η ικανότητα των χεριών τους και του μυαλού τους, τίποτα άλλο δε μπορεί να τους σώσει. Κοιτάζουνται απάνου από τα γεωγραφικά σύνορα των Πατρίδων, οι αδικημένοι σμίγουν τα χέρια, αναγνωρίζουνται αδερφοί. Κοινές ελπίδες τους θερμαίνουν, κοινές δυστυχίες, κοινό μίσος, πειθαρχούν όπως όλοι οι πιστοί, συντάζουνται ολοένα για έφοδο.
Μια νέα πίστη αναταράζει πάλι τις μάζες. Μέσα στα ζοφερά αργαστήρια της σάρκας τους, όλο βάρος ακόμα και σκοτάδι, δουλεύουν νέα οράματα. Μετατοπίζουνται οι αρετές, δημιουργούνται καινούριες, ο πόλεμος αποχτάει νέα, ανώτερη δικαιολογία. Πολλά που αγαπούμε ακόμα από ιερή παράδοση, από κληρονομικές συνήθειες, από στενά νοητικά επιχειρήματα, πρέπει να τα θυσιάσουμε ηρωικά. Μαζί τους θα ξεριζωθεί κι ένα κομμάτι καρδιά. Μα έτσι ανανιώνεται μονάχα η σάρκα και το πνέμα του ανθρώπου.


Ανατροπή για να ξανακαινουριώσει ο κόσμος, "Εκπύρωση", όπως έλεγαν οι αρχαίοι στωικοί, να ποιο είναι το χρέος κάθε σκεφτόμενου σήμερα μέσα σε τόσο ανήθικο κι ανέλπιδο χάος. Ν' ανοιχτεί άβυσσο, φοβερότερη ακόμα, ανάμεσα καλού και κακού, να πληθύνει η αδικία, να κατέβει η Πείνα και να θερίσει τα σωθικά μας- αλλιώς δε σωζόμαστε.


Ένα μίσος ξεσπάει μέσα μου, Αγαπημένη. Είναι ανένδοτο γιατί κατέχει πως αυτό, καλύτερα, βαθύτερα από τις αναιμικές αγάπες, δουλεύει τον έρωτα. Νιώθω πως ο πόλεμος είναι σήμερα ο θεός Απόλλωνας που οδηγάει τις εννιά Μούσες. Γιατί η εποχή μας δεν είναι στιγμή ισορρόπησης, οπόταν η υποταγή, η γαλήνη, η σιωπή, η ομορφιά είναι μεγάλες αρετές. Ζούμε τη φοβερή έφοδο, χιμούμε για να κυριέψουμε μια νέα, πλουσιότερη ισορροπία. Γι' αυτό σήμερα η ανοχή είναι αθλιότητα κι αναντρία.
 
Νάμαστε απροσάρμοστοι, να η μεγάλη αρετή μας. Να μη βολευόμαστε, νάμαστε ανυπόμονοι, σκληροί, γιομάτοι ανησυχία και πίστη, να θέμε το αδύνατο- σαν τους ερωτευμένους. Να ξέρουμε πως ό,τι λένε σήμερα δικαιοσύνη είναι οργανωμένη αδικία, κι ό,τι λένε ηθική είναι η βολική, ταπεινή συνεννόηση των άναντρων. Και να μην το ανεχόμαστε.


Τέτοια η φλογερή προπόνησή μας. Κάθε μέρα κι όλο βαθύτερα στερεώνεται μέσα μου μια πεποίθηση που εξηγάει τις σύγχρονες κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, πνεματικές ανησυχίες: Μπαίνουμε σ' ένα καινούριο Μεσαίωνα. Πρέπει καλά να βάλουμε στο νου μας πως δεν παραδίνουμε στα παιδιά μας ειρήνη μα πόλεμο. Εμείς σπέρνουμε τον άνεμο, αυτά θα θερίσουν την τρικυμία. Καινούριοι πόλεμοι, πολύχρονοι, δίχως έλεος, με μικρά διαστήματα ανακωχής κι αβέβαιης ειρήνης αρχίζουνε. Στην αρχή ανάμεσα ακόμα σε πατρίδες και κοινωνικές τάξεις και τέλος θα ξεσπάσουν καθαροί οι αγώνες των τάξεων.


Οι αστοί είναι ακόμα πολύ δυνατοί, καλά οργανωμένοι κρατούνε στα χέρια τους όλα τ'άρματα, το μυαλό τους είναι όλο πανουργία και δύναμη. Οι αργάτες δεν είναι ακόμα δυνατοί, δεν είναι ακόμα στέρεα οργανωμένοι, πέφτουνε στις παγίδες των αστών, ξεγελούν την πείνα τους γλείφοντας τα κόκκαλα που τους ρίχνουν οι πονηροί χαροκόποι.


Αυτό το μεσοβασιλίκι- μια τάξη ξεπέφτει, η άλλη δεν έχει ακόμα τη δύναμη να τη διαδεχτεί- το ονομάτισαν πάντα Μεσαίωνα. Μπαίνουμε σ' ένα θαμαστό, επικίντυνο, σκληρό, μακροχρόνιο Μεσαίωνα. Πολύ απλοϊκοί, πολύ αγαθοί, χορτοφάγοι και θεόσοφοι μου φαίνουνται οι σύγχρονοι ειρηνικοί αναμορφωτές και καλητερευτές της εποχής μας. Σε άλλους καιρούς, όταν μια θρησκευτική πίστη έθρεφε τους ανθρώπους, καλά είσαν τα ξόμπλια στα κράσπεδα του Θεού, καλοί είσαν οι ασκητές, καλοί κι οι καβαλάρηδες στα αετώματα, καλό το τραγούδι που δοξολογούσε την αρετή, το Θεό, τη γυναίκα. Ωραίο πολύ ήταν το παγόνι της ομορφιάς με τ' ανοιχτά πολύχρωμα φτερά στα πόδια του Υψίστου.


Σήμερα όλα τούτα τ' αντικρύζει η ψυχή μου μ' αγανάχτηση. Με αηδία. Ο αέρας άλλαξε, αναπνέμε μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη θειάφι. Φωνές σηκώνουνται. Ποιος φωνάζει; Εμείς φωνάζουμε, τα δέντρα, τα ζώα, τα πλήθη! Κι ύστερα σιωπή. Ξεχνάμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί η κραυγή τούτη δεν είναι απόξω, δεν είναι μακριά, δεν έρχεται για να μπορούμε να ξεφύγουμε- μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.
 
Η αγωνία εδώ του λαού, η πείνα, η ατιμία, η αγανάχτηση με διαποτίζουν, αναπνέω την αποσύνθεση και συνάμα τη χαρά, τη μυστηριώδικη χαρά που μας κυριεύει μπροστά στην αποσύνθεση- σα να ξέραμε πως η αποσύνθεση είναι η μία, η πρώτη όψη της ανάστασης.


Μια νύχτα είχα ξυπνήσει τρομαγμένος γιατί κάποιος στ' όνειρό μου φώναξε τ' όνομά μου. Και το απλότατο αυτό φώναγμα μου φάνηκε σα νάχε τόσο βαρύ περιεχόμενο που ένιωσα να τρέμω, σα να με φώναζε στη μάχη ένας στρατηγός, σα να δεχόμουν εντολή μεγάλη, προσταγή να πεθάνω. Εδώ, περπατώντας τους δρόμους ακούω ολούθε κραυγές να φωνάζουν τον κάθε διαβάτη με τ' όνομά του.


Συχνά έτσι σε συλλογούμαι, Αγαπημένη, με αγανάχτηση, με θλίψη.
Συλλογούμαι τη μεγάλη σου δύναμη, που ξοδεύεται, εκεί κάτου, στην άμυνα. Άμυνα να μην ξεπέσεις, να μην αφομοιωθείς, να στέκεσαι λίγο όρθια.


Αχ! πότε να συνεργαστούμε, όλοι μαζί, σε μιαν επίθεση!

[Στον Κήπο του Αγαπημένου] - Τζελαλαντίν Ρουμί

Κάθε μέρα η καρδιά μου θρηνεί
Κάθε νύχτα γίνεται πέτρα.

Η ιστορία του έρωτά μου
είναι γραμμένη με αίμα
πάνω στο πρόσωπό μου.
Ζητώ από τον Αγαπημένο μου να τη διαβάσει. 
Εκείνος μου ζητάει να την αγνοήσω.


Απόδοση Καδιώς Κολύμβα/ Εκδόσεις Αρμός

Jalāl ad-Dīn Muhammad Rūmī

"Όταν πέθανε, στις 17 Δεκεμβρίου του 1273, άνθρωποι από πέντε διαφορετικές πιστεις και θρησκείες ακολούθησαν τη νεκρική πομπή του. Η νύχτα της ταφής ονομάστηκε Σεμπούλ Αρούζ (Sebul Arus), δηλαδή Νύχτα της Ένωσης. Από τότε οι Μεβλεβί Ντερβίς κράτησαν ως γιορτή τούτη την ημερομηνία"

Θάνατος στ' αυτί του Βαν Γκογκ,Irwin Allen Ginsberg

Ο Ποιητής είναι παπάς
το χρήμα εκτίμησε την ψυχή της Αμερικής
το Κογκρέσο ανοίγει δρόμο για το γκρεμό της αιωνιότητας
ο πρόεδρος έφτιαξε μια πολεμική μηχανή που θα ξερνάει και θα ξαναθρέφει τη Ρωσία μέσ' από το Κάνσας
ο Αμερικανικός Αιώνας προδομένος από μια τρελή γερουσία που δεν κοιμάται πια με τον άντρα της
ο Φράνκο δολοφόνησε τον Λόρκα, το νεραϊδοπαρμένο γιο του Ουίτμαν
όπως ο Μαγιακόφσκι αυτοκτόνησε για να γλιτώσει απ' τη Ρωσία
ο Χαρτ Κραίην διακεκριμένος πλατωνικός αυτοκτόνησε για να γκρεμίσει τη χαλασμένη Αμερική
όπως εκατομμύρια ανθρώπινο στάρι κάηκαν σε μυστικά λαγούμια κάτω απ' το Λευκό Οίκο
ενώ η Ινδία πέθαινε της πείνας κι ούρλιαζε κι έτρωγε λυσσασμένα σκυλιά γεμάτη βροχές
και βουνά αυγά μετατρέπονταν σε άσπρη σκόνη στις αίθουσες του Κογκρέσου
κανένας θεοφοβούμενος άνθρωπος δε θα περπατήσει πια εκεί από τη βρώμα των σάπιων αυγών της Αμερικής
και οι Ινδιάνοι του Τσιάπας εξακολουθούν να ροκανίζουν τις αβιταμίνωτες τορτίλας τους
ιθαγενείς της Αυστραλίας ίσως μουρμουρίσουν ασυνάρτητα μέσα στην ερημιά δίχως αυγά
και γω τρώω πολυ σπάνια αυγό για πρωινό αν και η δουλειά μου απαιτεί ατέλειωτα αυγά να γεννηθούν στην αιωνιότητα
τα αυγά πρέπει να τρώγονται ή να δίνονται στις μανάδες τους
κι ο πόνος των αμέτρητων κοτόπουλων της Αμερικής ξεσπάει με τα τσιρίγματα των κωμικών της στο ραδιόφωνο
το Ντητρόιτ έφτιαξε ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα από λαστιχόδεντρα και φαντάσματα
αλλά εγώ περπατάω περπατάω και η Ανατολή περπατάει μαζί μου και ολόκληρη η Αφρική περπατάει
κι αργά ή γρήγορα η Νότιος Αμερική θα περπατήσει
γιατί όπως διώξαμε τον Κινέζο άγγελο από την πόρτα μας, έτσι θα μας διώξει κι αυτός από τη Χρυσή Πύλη του μέλλοντος
δε λυπηθήκαμε την Ταγκανίκα
ο Αϊνστάιν, όσο ζούσε, γινότανε περίγελος για τις ουράνιες πολιτικές του
ο Μπέρτραντ Ράσσελ απόβλητος από τη Νέα Υόρκη(...)
κι ο αθάνατος Τσάπλιν διώχτηκε απ' τις ακτές μας με το τριαντάφυλλο στα δόντια
μια μυστική συνωμοσία της Καθολικής Εκκλησίας στ' αποχωρητήρια του Κογκρέσου αρνήθηκε τα αντισυλληπτικά
στις ασυγκράτητες μάζες τις Ινδίας
κανένας δεν τυπώνει μια λέξη που να μην είναι δειλό μηχανικό παραλλήρημα μιας περιορισμένης πνευματικότητας
η μέρα της έκδοσης της αληθινής λογοτεχνίας του αμερικανικού σώματος θα 'ναι μια μέρα επανάστασης
η επανάσταση του σεξουαλικού αρνιού
η μόνη αναίμακτη επανάσταση που χαρίζει καλαμπόκι
ο φουκαράς ο Ζενέ θα δοξάζει τους θεριστές του Οχάιο
.........................................
αλλά οι δόλιοι οι άνθρωποι πρεζάκηδες δεν έχουν πού την κεφαλή κλίναι
δαίμονες στην κυβέρνησή μας επινόησαν μια θεραπεία με κρύα γαλοπούλα για τις κακές συνήθειες, τόσο παλιά όσο και το Σύστημα
Αμύνης Εγκαίρου Προειδοποιήσεως δια των Ραντάρ
Εγώ είμαι το σύστημα αμύνης εγκαίρου προειδοποιήσεως δια των ραντάρ
δε βλέπω άλλο από βόμβες
δε μ' ενδιαφέρει να εμποδίσω την Ασία να είναι Ασία
και οι κυβερνήσεις της Ρωσίας και της Ασίας θ' ανέβουν και θα πέσουν αλλά η Ασία και η Ρωσία δεν θα πέσουν
η κυβέρνηση της Αμερικής θα πέσει κι αυτή αλλά πώς μπορεί να πέσει η Αμερική
αμφιβάλλω αν θα πέσει πια κανείς εκτός από τις κυβερνήσεις
ευτυχώς όλες οι κυβερνήσεις θα πέσουν
οι μόνες που δεν θα πέσουν θα 'ναι οι καλές
και οι καλές δεν υπάρχουν ακόμα
αλλά πρέπει ν' αρχίσουν να υπάρχουν, υπάρχουν
μέσα στα ποιήματά μου
υπάρχουν μέσα στο θάνατο των ρώσικων και των αμερικάνικων κυβερνήσεων
υπάρχουν μέσα στο θάνατο του Χαρτ Κραίην και του Μαγιακόφσκι
τώρα είναι καιρός για προφητείες που να μην έχουν το θάνατο σα συνέπεια
το σύμπαν θα εξαφανιστεί στο τέλος
το Χόλυγουντ θα σαπίσει στους ανεμόμυλους της αιωνιότητας
το Χόλυγουντ που οι ταινίες του κάθονται στο λαρύγγι του Θεού
ναι, το Χόλυγουντ θα πάρει αυτό που του αξίζει
το Χρόνο
διαρροή "αερίου για τα νεύρα" από το ραδιόφωνο
η ιστορία θα κάνει τούτο το ποίημα προφητικό
και τη φριχτή του ανοησία μια τρομαχτική
θρησκευτική μουσική
έχω το βόγγο των περιστεριών και το φτερό της έκστασης
ο άνθρωπος δε μπορεί να βαστάξει για πολύ την πείνα της κανιβαλικής στέρησης
ο πόλεμος είναι στέρηση
ο κόσμος θα καταστραφεί
αλλά εγώ θα πεθάνω μονάχα για την ποίηση
αυτό θα σώσει τον κόσμο
μνημείο του Σάκκο και του Βαντσέτι που ακόμα δεν προϋπολογίστηκε για να εξευγενίσει τη Βοστώνη
ιθαγενείς της Κένυα βασανισμένοι από ηλίθιους αντίπαλους απ' την Αγγλία
η Νότιος Αφρική στη λαβή ενός άσπρου βλάκα
ο Βαίητσελ Λίντσαιη υπουργός Εσωτερικών
ο Πόε υπουργός Φαντασίας
ο Πάουντ υπουργός Οικονομικών
και ο Κρά ανήκει στον Κρά και ο Πούκτι στον Πούκτι
διασταυρωμένη γονιμοποίηση του Μπλόκ και του Αρτώ
το αυτί του Βαν Γκογκ στο συνάλλαγμα
όχι άλλη προπαγάνδα για τέρατα
και οι ποιητές δε θα 'πρεπε ν' ανακατεύονται με την πολιτική και να γίνονται τέρατα
και γω έγινα τέρας με τα πολιτικά
ο Ρώσος ποιητής τέρας το δίχως άλλο μέσα στο μυστικό του τετράδιο
το Θιβέτ πρέπει ν' αφεθεί ήσυχο
αυτές είναι ολοφάνερες προφητείες
η Αμερική θα καταστραφεί
οι Ρώσοι ποιητές θα τα βάλουν με τη Ρωσία
ο Ουίτμαν προειδοποιήθηκε για κείνο τον
"μυθικό καταρραμένο των εθνών"
πού βρισκόταν ο Θεόδωρος Ρούσβελτ όταν έστελνε τελεσίγραφα απ' το κάστρο του στο Καίημντεν
πού ήταν η βουλή των Αντιπροσώπων όταν ο Κραίην διάβαζε μεγαλόφωνα τα προφητικά βιβλία του
τι μαγείρευε η Γουώλ Στρήτ όταν ο Λίντσαιη ανακοίνωσε την πτώση του χρήματος
άκουγαν τα παραληρήματά μου μέσα στις ιματιοθήκες των γραφείων Μπικφορντ'ς;
έγειραν τ' αυτιά τους στα βογγητά της ψυχής μου όταν πάλευα με τις στατιστικές της έρευνας της αγοράς μέσα στο Φόρουμ της Ρώμης;
Όχι, πολέμαγαν μέσα σε φλογισμένα γραφεία, πάνω σε χαλιά συγκοπής, ουρλιάζοντας, παζαρεύοντας με τη μοίρα
πολεμώντας το σκελετό με σπάθες, ξίφη, καπρόδοντα, δυσπεψία, βόμβες κλεψιάς, πορνεία, πύραυλους, παιδεραστία
πίσω στον τοίχο, να χτίσουν τις γυναίκες τους και τα διαμερίσματά τους, λιβάδια, προάστια, νεραϊδότοπους
οι Πορτορικανοί στριμωγμένοι για σφαγή στην 114 οδό, για χάρη ενός μοντέρνου κινέζικου ψυγείου ιμιτασιόν
ελέφαντες του ελέους δολοφονημένοι για χάρη ενός ελισσαβετιανού κλουβιού
εκατομμύρια ανάστατοι φανατικοί μέσα στο τρελάδικο για το χατήρι φωνακλάδικης σοπράνο της βιομηχανίας
χρηματοψαλμός των σαπουνάδων- οδοντοπαστένιες μαϊμούδες στην τηλεόραση- αποσμητικάδες σε υπνωτικές καρέκλες-
έμποροι πετρελαίου στο Τέξας- ένα τζετ αφήνει γραμμές ανάμεσα στα σύννεφα-
αυτοί που γράφουν στον ουρανό, ψεύτες στο πρόσωπο της θεότητας-
νυχάτοι χασάπηδες καπέλων και παπουτσιών. όλοι Ιδιοκτήτες!
Ιδιοκτήτες! Ιδιοκτήτες! Μανιασμένοι να φτιάξουνε περιουσία και τον εγωισμό τους που αφανίστηκε!
και τα κατεβατά των κυρίων άρθρων τους πάνω στο φράχτη του νέγρου που ουρλιάζει καθώς του χυμάνε
τα μυρμήγκια που ξεγλίστρησαν από την πρώτη σελίδα
Μηχανή ενός μαζικού ηλεκτρικού ονείρου!
Πολεμογεννήτρα πόρνη της Βαβυλώνας που μουκανίζει πάνω από πρωτεύουσες και ακαδημίες.
Λεφτά! Λεφτά! Λεφτά! φωναχτά τρελά ουράνια λεφτά της αυταπάτης!
        Λεφτά φτιαγμένα από το τίποτα, την πείνα, την αυτοκτονία!
        Λεφτά της συγκοπής! Λεφτά του θανάτου!
Λεφτά ενάντια στην αιωνιότητα!
         κι οι δυνατοί μύλοι της αιωνιότητας
         αλέθουνε απέραντο χαρτί ψευδαίσθησης.

[ οι νεράιδες ] - Άλκης Αλκαίος

Οι νεράιδες στο ποτάμι
λούζουν τα μαλλιά
κι άμα λένε τους μιλήσεις
χάνεις τη μιλιά

Όποιες λέξεις κι αν διαλέξεις
τ'όνειρο το καις
Μίλα τους με παντομίμα
και με μουσικές

A Clear Midnight - Walt Whitman

THIS is thy hour O Soul, thy free flight into the wordless,
Away from books, away from art, the day erased, the lesson done,
Thee fully forth emerging, silent, gazing, pondering the themes thou
lovest best.
Night, sleep, and the stars.

[ έλα να κοιμηθείς μαζί μου ]

Clown in the Moon - Dylan Thomas

My tears are like the quiet drift
Of petals from some magic rose;
And all my grief flows from the rift
Of unremembered skies and snows.

I think, that if I touched the earth,
It would crumble;
It is so sad and beautiful,
So tremulously like a dream.

Επισκέψεις

 

..κι αν έρχεται και ξανάρχεται ο έρωτας 

είναι για να σου πει το μάθημά του. 

 πως εκείνο το τεχνητό σου μέλος,

 ο εγωισμός σου, 

μπορεί να βρεθεί εξαθλιωμένος.

 και πώς αυτή είναι η μόνη θέση που του ταιριάζει 

αμα θες πραγματικά 

να ζήσεις.