*who would I be without you*

                                                 Pablo Picasso. Girl Before a Mirror, 1932

*luz y medio*

"..πρέπει να έχει 

σκοτάδι

ο έρωτας

για να μη φαίνεται

ότι ο Άλλος λείπει.."
                                                                                                                                              Γιώργος Χειμωνάς

Γιασεμί

σκοτάδι και ευωδιά
νερό που τρέχει
"μια στάλα πόνος"
 δεν είμαι εδώ για να πενθώ

το ρούχο που άγγιξα
και μου ήρθε ο κόσμος
θέλω να στο χορέψω
πάνω στο κύμα
κυρ Οδυσσέα

μια ταινία μόνο για θεατές

      Θα κάνω μια ταινία μόνο για θεατές.

      Θα μου πεις, όλες οι ταινίες γίνονται για θεατές. Ναι, αλλά τούτη εδώ δε θα έχει ηθοποιούς, ούτε καθορισμένο σενάριο, ούτε σκηνοθετικά πλαίσια. Πες εκείνο, κάνε το άλλο, θύμωσε, γέλα, υποκλίσου. Ο καθένας θα κάνει ό,τι του κατέβει. Ό,τι τραβάει η όρεξή του εκείνη την ώρα. Μόνο ένας όρος θα υπάρχει και θα πρέπει να τηρηθεί αυστηρά: κανείς δεν πρέπει να ρωτήσει κανέναν τι να κάνει. Πρωτογενής αλληλεπίδραση κι ούτε τι θέλω, ούτε τι θέλεις, ούτε τι θα γίνει μετά. Παρατήρηση, δράση, αντίδραση, διάδραση, αλληλεπίδραση.

      Ο θεατής σε ρόλο θεατή. Μην το νομίζεις για εύκολο. Όταν είσαι θεατής σε ένα προκαθορισμένο έργο με αρχή, μέση και τέλος, αναλαμβάνεις έναν ρόλο ήδη: να παρατηρήσεις και να αξιολογήσεις σύμφωνα με τις προσδοκίες που είχες από πριν για το συγκεκριμένο έργο. Αξιολόγηση, προσδοκίες, συμπεράσματα, κριτική. Συναρπαστικό, βαρετό, μονότονο, ιδιοφυές. Επίθετα να έχουμε να συζητάμε στις στήλες κριτικών και στα μπαρς πίνοντας το ποτό μας μετά από την προβολή ή την παράσταση. Δεν είναι το αντίτιμο που δώσαμε αυτό που μας κάνει να νομίζουμε πως μπορούμε να μιλήσουμε για το έργο, είναι που ως θεατές στ' αλήθεια πιστεύουμε ότι αυτό το έργο φτιάχτηκε για μας και οφείλει να χωράει, αν μη τι άλλο, τη γνώμη μας.

      Κι αν οι ταινίες και τα θεατρικά έργα δεν επηρεάζονται και τόσο άμεσα από αυτή τη στάση σου, θεατή μου, θα μπορούσες άραγε να με διαβεβαιώσεις με κάποιον τρόπο ότι αυτό δε συμβαίνει και στη ζωή σου, στη ζωή των γύρω σου; Θεατής στην ίδια σου τη ζωή; Αδιανόητο! Έτσι δεν είναι; Μα, φυσικά. Στη ζωή σου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχεις κάνει τις επιλογές σου, έχεις κοπιάσει γι' αυτές, έχεις πονέσει γι' αυτές, έχεις χαρεί μ' αυτές. Δεν είσαι θεατής στη ζωή σου! Μακάρι να ήσουν, έστω για λίγο, θεατής της ζωή σου..

      Έχεις υιοθετήσει μια στάση ζωής, βασικές αξίες, ένα lifestyle, προτιμήσεις, αισθητική, ηθική και πορεύεσαι με αυτά ανάμεσα στους υπόλοιπους ανθρώπους. Οι οποίοι ενδεχομένως έχουν υιοθετήσει μια άλλη στάση ζωής, άλλες αξίες, άλλο lifestyle, προτιμήσεις, αισθητική και ηθική. Κι ο καθένας θεωρεί όλα αυτά τα υιοθετημένα κάτι σαν κτήμα του, τα κάνει παντιέρα και πορεύεται. Στο πλευρό κάποιων, απέναντι σε κάποιους άλλους. Ώσπου τα υιοθετημένα αποκτούν τέτοια δύναμη πάνω σε αυτόν που τα διάλεξε, που μετά από κάποιο σημείο μοιάζουν να καθορίζουν απόλυτα την ίδια τη ζωή του.

      Δε θα σε κουράσω, θεατή μου. Απλώς ήθελα να μοιραστώ τον προβληματισμό μου. Θεωρείς τον εαυτό σου πρωταγωνιστή ή και κομπάρσο στη ζωή σου. Μικρή η διαφορά μεταξύ των δύο και ξέρεις γιατί; Διότι είτε ως πρωταγωνιστής είτε ως κομπάρσος είσαι πάντα υπό τις οδηγίες ενός σκηνοθέτη. Και δεν κάνεις βήμα χωρίς τις οδηγίες του. Κι αν το κάνεις, επιστρέφεις γεμάτος τύψεις για συγχώρεση. Τα υιοθετημένα σου είναι ο σκηνοθέτης σου. Εσύ τα διάλεξες. Και σιγά σιγά σε υιοθέτησαν αυτά. Ζεις το έργο που γράφουν για σένα. Και υπόσχεσαι να γίνεις καλύτερος για να τα υπηρετήσεις ακόμη πιο αποτελεσματικά αύριο. Αυτά απαιτούν κι εσύ τα υπηρετείς σαν καλός σκλάβος. Ακόμη και τα πιο υψηλά ιδεώδη μπορούνε να σε κάνουνε σκλάβο αν δε βάλεις τον εαυτό σου θεατή σε αυτό που είσαι, αν συνεχίσεις να κάνεις ότι δεν ξέρεις.

      Τι πάει να πει τι θέλω από σένα; Εγώ ένας απλός θεατής είμαι. Θέλω να σε παρατηρώ. Θέλω να σε παρατηρήσω χωρίς τα υιοθετημένα σου. Πρωτογενής αλληλεπίδραση κι ούτε τι θέλω, ούτε τι θέλεις, ούτε τι θα γίνει μετά. Παρατήρηση, δράση, αντίδραση, διάδραση, αλληλεπίδραση. Δεν έχω γνώμη για σένα. Δεν τη χρειάζομαι. Ό,τι χρειάζομαι το έχω. Όπως άλλωστε κι εσύ. Άκουσα κάποτε να λένε ότι είναι βαρετό να έχεις ό,τι χρειάζεσαι, βαρετό να μη ζητάς, να μην αγωνίζεσαι για κάτι. Αλλά, ας μη μιλήσουμε άλλο γι' αυτά. Έλα να κάνουμε μια ταινία μόνο για θεατές. 

Μ όπως Α

Με μια πίστη 
προχωράω προς το φως
ψηλαφίζω δειλά
το σκοτάδι

Φυλαχτό στο 'να χέρι
κρατάω το μήλο
στ' άλλο χέρι
το γέλιο από τα αγέννητα
παιδιά μου

¨Μικρό Απάνθισμα απο την Ποίηση του Ρουμί¨

[...]

Μ΄ένα ποτήρι στο χέρι πέφτω τσακίζομαι
ξανά ορθός σαλεμένος ζαλίζομαι
πέφτω καταστρέφομαι.
Δεν είμαι πια εδώ
κι όμως εδώ είμαι στέρεος νηφάλιος!

Προχώρα αν και δεν υπάρχει προορισμός.
Μην προσπαθείς να καταλάβεις αποστάσεις
δεν είναι στ΄ανθρώπινα τα μέτρα.
Κινήσου εντός όχι όμως όπως το θέλει ο φόβος σου.

Το ρόδο γελά που το κοιτώ επίμονα.
Διαρκώς αναρωτιέμαι τι είναι ρόδο.
Σε ποιον ανήκει.
Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

[...]

 
Απόδοση Βίκος Ναχμίας
ντέφι, 2002

Σύμβολο Πίστεως - Τάσος Λειβαδίτης

Πιστεύω σε κείνον που χτίζει, κι αγεροκρέμεται μες στον
ουρανό, σαν Θεός και κατευνάζει το χάος,
πιστεύω σε κείνον που θερίζει, και το δρεπάνι του κυματίζει
ολόφωτο σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου, 
πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον
που μισεί,
πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει και ζητάει με δάκρυα να
τον συχωρέσουν
πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συχωρνάει μονάχος
τον εαυτό του και προχωράει
πιστεύω στη μέρα που σου δίνει τα πράγματα μες στο φως
πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες
στην καρδιά σου,
πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες και τα 
παιδιά
πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς,
έξω απ'το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια 
της καθημερινότητας,
πιστεύω και στη σιωπή, τα βράδια, στους κάμπους, όταν
ακούς ν' αναστενάζουν από γήινη ευτυχία τα καρπούζια,
πιστεύω στους αντρείους, όπως πιστεύω και στους δειλούς,
και τρέχω μ' εκείνον που χυμάει στην έφοδο και πέφτει μες
στις σφαίρες και το θρίαμβο,
και πέφτω κι εγώ μαζί του,
και φεύγω με κείνον που λιποτακτεί και κλαίει, και που είναι
απ' όλους περιφρονημένος, -μα ζωντανός.
Και κλαίω κι εγώ μαζί του.
Η αφθονία της πίστης μου είναι ένας άλλος, έκτος, δίχως
όνομα, ωκεανός, που ταξιδεύω πάνω του
χωρίς χάρτες και τιμόνια, με μόνο την καρδιά μου για οδηγό,
γιατί η αγάπη πούχω μέσα μου μπορεί κι εν' ακυβέρνητο 
καράβι να τ' οδηγήσει στο δρόμο το σωστό, 
πιστεύω στα κατώφλια, στα γυμνά ποδάρια, στους σιδερένιους
γερανούς και τα πορτοκάλια,
πιστεύω και στον ανθρωπάκο, στη γωνιά του δρόμου, που
βγάζει το καπέλο του και χαιρετάει ταπεινά, την ώρα
που οι άλλοι τον σκουντάν και τον χλευάζουν
Και δοξάζομαι κι εγώ μαζί του.
Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές,
που αλλάζουνε, με μια χειρονομία, τη γεωγραφία
και τα πεπρωμένα
πιστεύω και στα ταπεινά βόδια που σηκώνουνε στη ράχη
τους, σα δόξα, το αιώνια ανάλλαχτο κι ολοπόρφυρο
δειλινό,
πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε
μες στον ενάντιο άνεμο,
πιστεύω και σε σένα που σηκώνεις σα σημαία την καρδιά
σου, και προχωράς μες στο ενάντιο πλήθος.
Πιστεύω στο άπειρο, μπορώ να κάθομαι ώρες και να διαβάζω
τον ουρανό, τα χείλη μου είναι βαρειά απ' την κερήθρα
των άστρων
και συχνά έστειλα την ψυχή μου να παραθερίσει στο άγνωστο,
πιστεύω στο χώμα, αυτό το χώμα που πατάω και που με
καρτερεί
κει κάτω, μες στη σκοτεινιά, όπου σαλεύουν οι ρίζες, κοιμούνται
οι νεκροί, και τραγουδάνε κιόλας μεθυσμένα τ'
αυριανά κρασιά,
πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω,

Αμήν.

*

Φάνηκε 

μπρος στα μάτια 

η μορφή σου

και ρίγησαν επάνω μου

όλα τ' αστέρια

* Α υ λ α ί α *

Απόψε είδα να αγαπιούνται τα αντίθετα

Αυτό πρέπει να συμβαίνει ήδη πολύ καιρό

αλλά δεν είχα προσέξει ποτέ

τα παθιασμένα βλέμματα που αντάλλαζαν

καθώς άλλαζαν θέση 

προσεκτικά αλλά βίαια 

πάνω στην περιστρεφόμενη σκηνή της κυκλοθυμίας μου.

Κι απόψε που η δίνη σταμάτησε

αγκαλιάστηκαν

κι άρχισαν να χορεύουν 

αγαπημένα, αρμονικά, ερωτευμένα

Σάστισαν λίγο όταν με είδαν 

να τα παρατηρώ

πιάστηκαν χέρι με χέρι κι έφυγαν τρέχοντας

οι πάλαι ποτέ στυλοβάτες του διαχωρισμού |

|   έπαιζαν πάντα προσεκτικά το ρόλο που τους είχα δώσει

κι αντάλλαζαν πίσω από την πλάτη μου 

κρυφά φιλιά στα παρασκήνια |

|  οι πρωταγωνιστές μου

που πάντα ως τώρα κρατούσαν τεντωμένο το σκοινί 

που τους έδινα

για να ακροβατεί πάνω

ο δικός μου ρόλος |

|  τι πλάνη! τι ντροπή!

ξεχάστηκα...

ξέχασα ότι ήταν ρόλοι που εγώ είχα κατασκευάσει

ξέχασα ότι σκηνοθετώ

τα έβαζαν να μισιούνται

και - τι ανόητο!- το πίστεψα ότι μισιούνται στ' αλήθεια

τους συμπεριφερόμουν σα να μισιούνται στ' αλήθεια...



Η σκηνή απόψε είναι μόνο δική μου

Πόσο δύσκολο

Θα πρέπει από δω και πέρα

να ισορροπώ τα δυο μου πόδια στο στέρεο έδαφος

Πόσο δύσκολο χωρίς τα τεντωμένα μου σκοινιά

* f l o a t i n g *

Κατάλαβα ότι ήταν εκείνη

όταν κοίταξα τα μάτια της

και είδα μέσα

πως εγώ ήμουν η κρυφή και η φανερή της λαχτάρα

εγώ εκείνος που την έκανε να κλαίει και να γελάει

εγώ και πάλι αυτός που χρόνια την ποθεί μα ποτέ δεν την έχει

εγώ αυτός που χωρίς μια λέξη φεύγει και δεν επιστρέφει

και πάλι εγώ αυτός που μαζί μαθαίναμε από την αρχή την αγάπη
 
είδα στα μάτια της το γέλιο

και το δάκρυ μου

το φόβο μου να σιγοκαίγεται

όλους τους έρωτές μου να μου γελούν

όλα τα σώματα που άγγιξα να μου επιστρέφουν το χάδι

είδα το χρόνο που περνά να γίνεται φως που χορεύει

κατάλαβα ότι ήταν εκείνη

όταν κοίταξα τα μάτια της

και είδα μέσα τα δικά μου μάτια

 

Το Λουλούδι Στο Βάζο

το νερό να αλλάζεις καθημερινά

και να φροντίζεις να το βλέπει το πρωί 

ο ζεστός ήλιος

πρέπει πάση θυσία να μην καταλάβει

ότι έχει 

χρόνια 

τώρα

μαραθεί

*|* Πράγματα που περνάνε *|*

* Τα αυτοκίνητα από μπροστά μου. Και προς τις δυο κατευθύνσεις.

* Ο χειμώνας- προς το τέλος του Μάρτη έρχεται η άνοιξη. Σκέφτομαι ότι θα είχε πλάκα μια φορά μετά το Μάρτη να μπει έτσι ξαφνικά ο Οκτώβρης.

* Οι σκέψεις. Ανά πάσα στιγμή και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Μερικές φορές επιστρέφουν.

* Η δίψα. Αρκεί λίγο δροσερό νεράκι.

* Τα φύλλα και η σκόνη. Προς όποια κατεύθυνση έχει κέφι ο αόρατος Άνεμος.

* Τα λιμάνια κάθε που ξεκινά ένα καινούριο ταξίδι.

* Το φως από την ανατολή προς τη δύση (εκτός αν ατύχησες να είσαι ο Θυέστης)

* Τα όνειρα όταν ξυπνάς (... ή μήπως όχι?)

* Ο χρόνος - βιαστικός όταν θέλεις κι άλλο, νωθρός και κουρασμένος όταν βιάζεσαι (εκτός αν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει)


* Η αγωνία - μόλις γίνει αυτό που περιμένεις ή μόλις μάθεις κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να γίνει.

* Το μαύρο σύννεφο - ώσπου να καθαρίσει ο ουρανός ή ώσπου να βρέξει.

* Τα εντυπωσιακά πλάσματα που τραβάνε μαγικά την προσοχή σου και διαστέλλουν το χώρο γύρω τους.

* Η χαρά. Για να γίνει για λίγο λύπη. Και μετά να ξαναγίνει για λίγο χαρά. Και μετά πάλι λύπη. Και μετά πάλι χαρά.

* Το μαρτύριο του Σίσυφου - μόλις το μοιραστείς.

* Οι ιδέες - προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Είναι αμέτρητες: οι περισσότερες θα πεθάνουν στη διαδρομή προς την πραγμάτωση. Οι λίγες που θα φτάσουν δεν περνάνε πια.

* Τα παπούτσια μου. Με τα πόδια μου μέσα. Τα παπούτσια μου κάνουν υπέροχους κύκλους. Να, έτσι

* Οι πόθοι. Καίγοντας ό,τι περισσεύει.

* Όλα όσα φοβάσαι μην τυχόν και περάσουν. Για να σου μάθουν ότι δεν πρέπει να φοβάσαι. Επιστρέφουν μόνο όταν δε φοβάσαι πια κι όταν δεν τα επιθυμείς πια. 

πράξη δεύτερη | director's cut

Δεύτερος πυροβολισμός

                                   Σιωπή...

[ κραυγές στο βάθος ]

[ ήχος από κύματα ]


βουλιάζω

όχι εγώ

η αντίληψη

βουλιάζουμε

ΟΧΙ  ΒΟΗΘΕΙΑ

Β Α Θ Ο Σ

δικό μου

θα το πάρω σπίτι

ευχαριστώ

Συνώνυμα

Συνώνυμα. 
Είμαστε συνώνυμα
που δοκιμάζουν εφήμερους προσδιορισμούς
διαλέγουν αυτόν που ταιριάζει
με την περίσταση
και στολίζουν με άλλους
ό,τι τα περιβάλλει
Έτσι διασκεδάζουμε το νου μας
Επίθετα που παιχνιδιάρικα αναιρούν το ένα το άλλο
Ρήματα που αποφαίνονται για τα φαινόμενα
Επιρρήματα που ταχτοποιούν το χώρο και το χρόνο
Κάνε πως σβήνεις από το λεξικό όλα τα υπόλοιπα
κι αφήνεις μόνο
τα ουσιαστικά.
Όλα τα ουσιαστικά είναι συνώνυμα
Είμαστε συνώνυμα
Αραδιασμένα σε ένα λεξικό
ξαπλωμένα καθένα στη σελίδα του
παράλληλα επίπεδα
παράλληλες ζωές εννοιών
παράλληλες πορείες
άνθρωπος  |  δέντρο  |  πέτρα  |  σύννεφο  |  χώμα
μεγάλα και μικρά αθροίσματα φθόγγων
λέξεις που όλες τους σημαίνουν
αυτό
που δε χώρεσε ποτέ σε μια λέξη. 

Ο πρώτος που θα κάνει την ευχή

Νά 'τανε, λέει, 
όποιος κάνει πρώτος μια ευχή 
αυτή να πραγματοποιείται.
Και τότε θα το ξέρει 
πως την ευχή αυτή 
δεν την έχει κάνει ποτέ 
κανένας άλλος πριν απ' αυτόν.


          "Να γινόμουν σύννεφο" . . .

. . . δεν έγινα σύννεφο
                                        -κάποιος πριν από μένα έγινε σύννεφο

                                                                                            ο τυχερός!

          "Να γινόμουν γλάρος" . . . 

. . . δεν έγινα γλάρος
                                        -κάποιος πριν από μένα έγινε γλάρος

                                                                                             ο τυχερός!

          "Να γινόμουν μουσική" . . . 

. . . δεν έγινα μουσική
                                        -κάποιος πριν από μένα έγινε μουσική

                                                                                              ο τυχερός!


...Και τι να έχει μείνει 
να ευχηθώ πριν από όλους
για να γίνω αυτό 
αντί να είμαι εγώ..;
Κι αφού εγώ 
ακόμα είμαι εγώ
κανείς δεν έχει ευχηθεί ακόμη 
να γίνει εγώ

Ας ευχηθώ πριν απ' όλους

          
          "Να γινόμουν εγώ" . . . 

. . . δεν έγινα εγώ
                                         -εγώ, πριν από μένα έγινα εγώ

                                                                                             ο τυχερός!

| Εγώ, που τώρα σου γράφω παρέα με έναν γλάρο, ένα σύννεφο και μια όμορφη μελωδία | εύχομαι να γίνω η ευχή που θα κάνεις πρώτος |

Κινδυνεύει ο νους μου

Κινδυνεύει ο νους μου
όταν μαθαίνω πως υποφέρεις
Κινδυνεύει ο νους μου
όταν ακούω παιδικό κλάμα 
και βλέπω σπασμένα παιχνίδια
Κινδυνεύει ο νους μου
να σε βλέπει να αποθηκεύεις μίσος
Κινδυνεύει ο νους μου
όταν στο όνομα της δικαιοσύνης
πας να βρεις άλλοθι για τις μεγαλύτερες αδικίες
Κινδυνεύει ο νους μου
όταν νιώθω την ανάσα χιλιάδων ψυχών
που παλεύουν μέσα σε μοναξιές που δεν διάλεξαν
Κινδυνεύει ο νους μου
όταν σε βλέπω να περνάς αδιάφορα
μπροστά από τη δυστυχία
Κινδυνεύει ο νους μου
όταν σε βλέπω να βασανίζεσαι
ανάμεσα στις επιθυμίες και τους φόβους σου.
Κινδυνεύει ο νους μου
όταν δε βρίσκω τρόπο 
να σε πάω στις ομορφιές. 

Παντού ομορφιές, η Ζωή είναι η Ομορφιά
η ανάσα σου, το γέλιο σου, ο διπλανός σου,
οι δυσκολίες σου, ένα βλέμμα, το κοτσύφι που κελαηδάει,
το κύμα που σκάει στην ακτή, το πλοίο που έρχεται,
το ποίημα που διάβασες, εκείνο το όμορφο τραγούδι, οι δερβίσηδες που περιστρέφονται, ο ήλιος που σε βρήκε ξαπλωμένο σε μια παραλία,
ένα πιτσιρίκι που ξεκαρδίζεται στα γέλια μέσα στο λεωφορείο,
η αγκαλιά που είχες να δώσεις- κι ας μην την έδωσες,
τα γλυκόλογα που ήθελες να πεις- κι ας μην τα είπες,

Joan Miro, Dancer (1925)

οι ρυτίδες στα χέρια της γιαγιάς, ο σκύλος που χοροπηδάει στην πόρτα και θέλει βόλτα, ο ιστός της αράχνης που ιριδίζει κάτω από το φως, το πρώτο μπουμπούκι που έβγαλε η γαρδένια στη γλάστρα, οι άνθρωποι που παλεύουν κάθε μέρα για τα ιδανικά τους, τα σύννεφα που τρέχουν, το φεγγάρι που γεμίζει πάλι, η βροχή, η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα, τα παιδιά που φωνάζουν εκδρομή, ο ήχος που κάνουν τα πόδια όταν χορεύουν, ο έρωτας, η γλύκα ν' ακούς τ' όνομά σου από αγαπημένα χείλη, η ομορφιά των ανθρώπων που έφυγαν από τη ζωή σου, οι αναμνήσεις που σε συνοδεύουν ως εδώ, μια κούπα ζεστός καφές ένα κρύο πρωινό, ο ανέμελος περίπατος στην πόλη. 

Δεν κινδυνεύει πια ο νους μου. 
Αγαπώ

Συχαριάσματα εἰς γενέθλια γαϊδάρου (Ανδρεα Λασκαρατου)

Καλορίζικος. Νὰ ζήσῃ
Ὁ νηὸς γαΐδαρος, ν᾿ ἀξίνῃ.
Νὰ σοῦ ζήση, νὰ σοῦ γίνῃ
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.
Νὰ σοῦ ἀξένουνε τ᾿ αὐτιά του,
Καὶ νὰν᾿ τὰ συχνοτσουλόνῃ.
Νὰ χοντρένῃ, νὰ ῾ψηλώνῃ,
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.
Νὰ σοῦ ζήσῃ. Ὁ Θειὸς νὰ κάμῃ
Νὰ σοῦ ζήσῃ ὁ γάϊδαρός σου.
Νὰν τὸν ἔχης πάντα ὀμπρός σου
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.
Νὰ σοῦ ζήσῃ ὁ γάϊδαρός σου
Καὶ νὰ ζήσῃς κι ἡ ἀφεντιά σου,
Νὰν τὸν ἔχῃς στὴ δουλειά σου
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.

Εικόνες: Ηράκλειο- Εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο (αλευρόμυλοι Καστρινάκη)

[Είμαι Εκείνο] #2

 


 Δεν είστε μέσα στο σώμα, το σώμα είναι μέσα σε σας!
Ο νους είναι μέσα σε σας. Αυτά συμβαίνουν σε σας. Είναι εκεί επειδή εσείς τα βρίσκεται ενδιαφέροντα. Η ίδια η φύση σας έχει την απεριόριστη ικανότητα να απολαμβάνει. Είναι πλήρης ενθουσιασμού και στοργής. Εκχέει την ακτινοβολία της πάνω σε όλα όσα έρχονται μέσα στην επίγνωσή της και τίποτε δεν αποκλείεται. Δε γνωρίζει το κακό ή την ασχήμια. Ελπίζει, εμπιστεύεται, πιστεύει, αγαπάει. Εσείς οι άνθρωποι δεν ξέρετε πόσα χάνετε με το να μη γνωρίζετε τον αληθινό σας εαυτό. Δεν είστε ούτε το σώμα, ούτε ο νους. Ούτε το καύσιμο, ούτε η φωτιά. Αυτά εμφανίζονται κι εξαφανίζονται, υπακούοντας στους δικούς τους νόμους.

Αγαπάτε εκείνο που είστε, τον αληθινό σας εαυτό, κι ό,τι κι αν κάνετε, το κάνετε για την ευτυχία σας. Το να τον βρείτε, να τον γνωρίσετε και να τον περιποιηθείτε είναι η βασική σας παρόρμηση. Από αμνημόνευτους χρόνους αγαπάτε τον εαυτό σας, αλλά ποτέ με σοφία. Χρησιμοποιήστε το σώμα και το νου σας σοφά στην υπηρεσία του εαυτού, αυτό είναι όλο. Να είστε αληθινός προς τον εαυτό σας, αγαπήστε τον εαυτό απόλυτα. Μην υποκρίνεστε πως αγαπάτε τους άλλους όπως τον εαυτό σας. Δε μπορείτε να τους αγαπήσετε, εκτός κι αν έχετε συνειδητοποιήσει πως αυτοί είναι ένα με σας. Μην προσποιείστε πως είστε αυτό που δεν είστε, μην αρνείστε να είστε εκείνο που είστε. Η αγάπη σας για τους άλλους είναι το αποτέλεσμα της αυτογνωσίας, όχι η αιτία της. Χωρίς την αυτοπραγμάτωση καμιά αρετή δεν είναι γνήσια. Όταν θα γνωρίζετε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η ίδια η ζωή ρέει μέσα από όλα όσα υπάρχουν και ότι εσείς είστε αυτή η ζωή, τότε θα αγαπάτε τα πάντα φυσικά κι αυθόρμητα. Όταν θα συνειδητοποιήσετε το βάθος και την πληρότητα της αγάπης σας για τον εαυτό σας, θα γνωρίσετε πλέον ότι κάθε έμβιο ον και το σύμπαν ολόκληρο περιλαμβάνονται στη στοργή σας. Όμως όταν βλέπετε κάτι ως χωριστό από σας, δε μπορείτε να το αγαπήσετε επειδή το φοβάστε. Η αποξένωση προκαλεί φόβο, κι ο φόβος βαθαίνει την αποξένωση. Πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο. Μόνο η αυτοπραγμάτωση μπορεί να τον σπάσει. Κινηθείτε αποφασιστικά προς αυτόν το στόχο.




"τυχαίο" απόσπασμα από το "Είμαι Εκείνο", Συνομιλίες με το Σρι Νισαργκαντάττα Μαχαράτζ

Νίκη με ήττα

Επιθυμίες και Φόβοι, 

καλημέρα.

Ανταλλάξατε θέσεις
κι είναι για γέλια και για κλάματα
και για τίποτα από τα δύο.

Το έβλεπα νά 'ρχεται
μα ήθελα να το κάνω.
Να κάνω κάτι εγώ. Να κινηθώ.

Να κινηθώ ή να νικηθώ ;
Δύο στα δύο.

Τουλάχιστον έπαιζα μόνη μου
κι αυτό είναι μια κάποια παρηγοριά.